Tijdens de tentoonstelling in het ICC, die parallel liep met het project Office Baroque, toonde Matta-Clark naast fotowerken van vroegere interventies zoals Splitting, Day’s End of Conical intersect, voor de eerste keer gekleurde cibachromes. Waarschijnlijk omdat het om een ‘introverte’ cutting ging en ook omdat het, zoals gezegd, geen snapshot-werk was. Office Baroque was de eerste cutting waar de desoriëntatie van de ruimte door de omvang en complexiteit centraal stond.

Zelf zegt Gordon Matta-Clark hierover: “Naast het verrassende en desoriënterende effect van dit werk, creëerde het een bijzonder bevredigend mentaal model dat het oog helpt om het zich te herinneren. Office Baroque verschilt van de vroegere projecten omdat het ontsnapt aan wat ik de snapshot-interpretatie noem. Daarmee bedoel ik een enkelvoudig karakteristiek kiekje dat je op een prentbriefkaart of in een kunstdocumentatiemap vindt.”

Maar, men kan er niet onderuit, het was ook dubbelspel. Het is een van de grote paradoxen van zijn werk en vele van zijn generatiegenoten: enerzijds willen ze weg van de kunst, weg van het museum door tijdelijke in situ interventies en performances te maken, anderzijds moet het toch als kunstwerk functioneren en dus een materieel substraat krijgen dat kan worden bewaard, verkocht en geconsacreerd. Anderzijds heeft Matta-Clark ook een punt: ‘if it is not worth documenting it, it is not worth to do it’.

Ter gelegenheid van de tentoonstelling ‘Matta-Clark’ werd een catalogus uitgegeven die grotendeels door Matta-Clark zelf werd samengesteld. De tentoonstelling werd bekroond door De Vereniging van Belgische Kunstcritici.