{"id":1214,"title":"? Klankteksten, konkrete poëzie, visuele teksten","date_begin":"1970-01-01T00:00:00.000+01:00","date_end":null,"location":{"readable":"Amsterdam","latitude":null,"longitude":null},"assets":{"poster":"https://s3.amazonaws.com/mhka_ensembles_production/assets/public/000/012/674/large/Paul_De_Vree_klank_teksten_1.jpg?1349341944","poster_credits":"(c)image: M HKA"},"translations":[{"locale":"en","name":"? Klankteksten, konkrete poëzie, visuele teksten","short_description":"","description":"This exhibition was organised in November 1970 by the Stedelijk Museum Amsterdam, whose director was Liebeth Crommelin, and was curated by Hansjörg Mayer (DE), Reinhard Döhl (DE), Bob Cobbing (UK) and Paul De Vree (BE). The following year the show travelled to the International Cultural Centre (ICC) in Antwerp and subsequently to Stuttgart, Nuremberg, Liverpool and Oxford. The exhibition provided information on and an overview of the development of the international movement of concrete poetry in all its aspects and trends. Besides a richly illustrated catalogue with introductions by De Vree, Döhl and Cobbing, a gramophone record was issued on the occasion of the exhibition which included two sound poems by De Vree. The exhibition was held at a time when concrete poetry was in a critical position internationally. This precarious situation is expressed in the question mark which appears in the title of the exhibition. What’s more, concrete poetry was declared dead in the English magazine Stereo Headphones. De Vree too concluded that “only few poets still feel happy today with the term concrete poetry”, and positioned himself accordingly.\r\n\r\nThe exhibition was subdivided into various sections: a didactic section in which several forms and work methods in visual poetry were displayed; and the presentation of the diversity of constellations and adaptations (primarily typographic) subdivided into various groupings or geographic regions. The exhibition thus ran the risk of taking a historicizing approach. De Vree was the great advocate for turning things around by the creation of a third section entitled *Open End*. This more future-oriented section included poetic work by artists who also used other visual means besides the merely typographic, and thereby often incorporated clear expressions of socio-political or conceptual ideas. Most of these poets would later come together in Lotta poetica, the international journal for artists founded by Sarenco and Paul De Vree in 1971.\r\n"},{"locale":"nl","name":null,"short_description":"","description":"Deze tentoonstelling werd in november 1970 georganiseerd door het Stedelijk Museum van Amsterdam o.l.v. Liebeth Crommelin, en samengesteld door Hansjörg Mayer (D), Reinhard Döhl (D), Bob Cobbing (GB) en Paul De Vree (B). De tentoonstelling reisde in het daaropvolgende jaar door naar het ICC te Antwerpen en vervolgens naar Stuttgart, Neurenberg, Liverpool en Oxford. De tentoonstelling gaf een overzicht van de ontwikkeling en informatie over de internationale beweging van de concrete poëzie in al haar facetten en tendensen. Ter gelegenheid van de tentoonstelling verscheen behalve een uitvoerig geïllustreerde catalogus met inleidingen van De Vree, Döhl en Cobbing, ook een grammofoonplaat met onder meer twee klankgedichten van De Vree. De tentoonstelling kwam er op een moment dat de concrete poëzie internationaal in een crisispositie verkeerde. Die crisissituatie kwam tot uiting in het vraagteken dat in de titel van de tentoonstelling verschijnt. Immers werd in het Engelse tijdschrift Stereo-headphones de concrete poëzie dood verklaard. Ook De Vree stelde vast dat “nog slechts weinig dichters zich vandaag met de term konkrete poëzie gelukkig voelen” en positioneerde zich.\r\n\r\nDe tentoonstelling was ingedeeld in verschillende secties: een didactische waarin enkele vormen en werkwijzen in de visuele poëzie gepresenteerd werden; en de voorstelling van de diversiteit aan constellaties en bewerkingen (voornamelijk typografische) onderverdeeld in verschillende groeperingen of geografische regio’s. De tentoonstelling dreigde hierdoor historiserend uit te vallen. De Vree was de grote pleitbezorger om dit met de inrichting van een derde sectie, *Open End* getiteld, te keren. In deze meer toekomstgerichte sectie werd poëtisch werk ondergebracht van kunstenaars die ook andere beeldende middelen gebruikten dan louter typografische, en daarbij vaak duidelijk uitingen verwerkten van politiek-sociale of conceptuele gedachten. De meeste van deze dichters zullen zich later groeperen in *Lotta Poetica*, het internationaal kunstenaarstijdschrift opgericht door Sarenco en Paul De Vree in 1971."},{"locale":"fr","name":null,"short_description":"","description":""},{"locale":"ru","name":null,"short_description":"","description":""},{"locale":"de","name":null,"short_description":"","description":""},{"locale":"es","name":null,"short_description":"","description":""},{"locale":"el","name":null,"short_description":"","description":""}],"actors":[],"items":[]}